Isabella Rossellini

W 1995 r. magazyn filmowy "Empire" umieścił jej nazwisko na liście 100 najbardziej seksownych gwiazd w historii kina. Za jedną z 50 najpiękniejszych kobiet świata uznał ją dwukrotnie (1990 i 1991) magazyn "People". Przez kilkanaście lat była główną modelką firmy kosmetycznej Lancôme. Sławę ekranową zyskała przede wszystkim dzięki rolom w filmach niezależnych. Swoją urodę i charakter odziedziczyła po wybitnych rodzicach: aktorce Ingrid Bergman ("Casablanca", "Osławiona") i reżyserze, jednym z najważniejszych twórców tzw. neorealizmu włoskiego, Roberto Rossellinim ("Rzym, miasto otwarte").

Nie od razu jednak Isabella zdecydowała się związać swoje życie z kinem. Studiowała w rzymskiej akademii mody. Ukończyła Finch College oraz New School for Social Research. Pracowała jako tłumacz oraz dziennikarka. W wieku 19 lat przeprowadziła się do Nowego Jorku, gdzie pełniła funkcję korespondenta włoskiej telewizji. Po raz pierwszy sławę zyskała jako modelka. Jej twarz stała się ozdobą około 500 okładek różnego rodzaju magazynów, w tym "Elle", "Vanity Fair" oraz "Marie Clair", a także dziesiątek reklam. Praca dla Lancôme przyniosła jej dwa miliony dolarów zarobku.

Przed kamerą debiutowała jeszcze w 1976 r. u boku swojej matki w zapomnianym filmie Vincente Minnelli'ego - "Kwestia czasu". Trzy lata później zagrała u braci Paolo i Vittorio Tavianich w "Il Prato". Publiczność amerykańska po raz pierwszy mogła ją oglądać obok tancerza baletowego Michaiła Barysznikowa w "Białych nocach" (1985) Taylora Hackforda. Jednak przełomem okazało się dopiero spotkanie z Davidem Lynchem i udział w produkcji "Blue Velvet" (1986).

Autor "Miasteczka Twin Peaks" powierzył aktorce rolę Dorothy Vallens, śpiewaczki z nocnego klubu, nad którą fizycznie i psychicznie znęca się miejscowy psychopata, Frank Booth (Dennis Hopper). W pamięć kinomanów zapadła m.in. scena, w której Isabella wykonuje tytułową piosenkę (w przygotowaniach wokalnych pomógł jej kompozytor oprawy do całego filmu - Angelo Badalamenti). Nasycona erotyzmem i tajemniczością kreacja przyniosła jej nagrodę Independent Spirit Award.

Aktorka wybiera najchętniej role w filmach niezależnych, rzadziej można ją zobaczyć w wielkich, czysto komercyjnych produkcjach. W cztery lata po "Blue Velvet" jeszcze raz wystąpiła u Lyncha, swojego ówczesnego partnera, w "Dzikości serca". Oglądać ją można było też w "Sieście" i "Tough Guys Don't Dance" (oba 1987). Obok Lyncha, tym razem jedynie jako aktora, zagrała w "Zelly and Me" (1988). W 1992 r. zdecydowała się na niewielką rolę Lisle Von Rhuman w czarnej komedii Roberta Zemeckisa "Ze śmiercią jej do twarzy". Znakomitą kreację żony człowieka, który przeżył katastrofę lotniczą (Jeff Bridges) stworzyła w "Bez lęku" (1993) Petera Weira. W melodramacie "Wieczna miłość" (1994) Bernarda Rose'a wcieliła się w Annę Marie Erdody, jedną z największych miłości Ludwika van Beethovena (Gary Oldman). Nie zabrakło jej także w "Pogrzebie" (1996) Abla Ferrary, gdzie zagrała żonę gangstera (Chris Penn). Rola w europejskim obrazie "Left Luggage" (1998) przyniosła jej specjalne wyróżnienie na festiwalu filmowym w Berlinie.

Rossellini często występuje także na małym ekranie. Gościnnie zagrała w odcinkach takich popularnych seriali, jak "Opowieści z krypty" (1995, "You, Murderer"), "Przyjaciele" (1996, "The One with Frank Jr") oraz "Chicago Hope" (1997, "Missed Conception", "Mother, May I?"). Jako Nimue pojawiła się w angielskim "Merlinie" (1998), opowiadającym dzieje legendarnego czarownika. Za występ w telewizyjnej produkcji "Crime of the Century" (1996) nominowana została do Złotego Globu.

W życiu prywatnym związana była z modelem Jonathanem Wiedemannem, z którym ma córkę Elettrę. Przez cztery lata (1979-1983) była żoną Martina Scorsese. Po rozejściu z Davidem Lynchem, spotykała się m.in. z Gary Oldmanem.

Po zakończeniu współpracy z Lancôme, stworzyła razem z Lancaster Group Worldwide własną linię kosmetyczną.

(oprac. Dagmara Romanowska)

http://film.onet.pl/702,1,osoba.html

powrót do strony głownej ...